Must Read

Game Changing

อยากรู้ว่าทรัมป์จะหันเหโลกานุวัตรไปทางใด โดยจีนจะมีทางเลือกในการปรับตัวแบบไหน และจะกระทบตำแหน่งของไทยอย่างไรในรอบนี้ ต้องอ่าน!

 

หนังสืองามๆ เล่มใหม่ สดๆ ร้อนๆ Designed by Apple in California ที่ Apple เพิ่งนำออกจำหน่าย เพื่อให้บรรดาสาวกได้ซื้อหามาสะสม นับเป็นผลลัพธ์ของระบบ (ที่เรียกกันแบบคลุมๆ ว่า) Globalization ซึ่งเป็นตัวกำหนดเกมของโลกอยู่ในทุกวันนี้

 

หาก Donald J. Trump เข้ารับตำแหน่งประธานาธิบดีสหรัฐฯ ในกลางเดือนมกราคมที่กำลังจะถึงนี้ แล้วสามารถนำนโยบายที่เคยหาเสียงไว้มาปฏิบัติเป็นนโยบายรัฐบาลได้ตามนั้น โดยรัฐสภาสหรัฐฯ (Congress) ไม่คัดค้านหรือปรับเปลี่ยนแก้ไขในสาระสำคัญ แล้วละก็

 

ระบบ Globalization ที่กำลังเป็นอยู่เวลานี้ จะถูกปรับเปลี่ยนเสียใหม่ และ Players ทุกฝ่ายย่อมต้องได้รับผลกระทบ

 

ประเทศไทยเรา ก็เป็น Player หนึ่ง ที่แขวนผลประโยชน์ไว้กับระบบนี้ (อย่าลืมว่าเศรษฐกิจของเราพึ่งพิงการส่งออกเป็นหลัก)

 

ถ้าระบบนี้เปลี่ยน ชะตาของเราย่อมเปลี่ยน

 

ดังนั้น ถ้าเรามองทะลุถึงการเปลี่ยนแปลง ก็อาจจะสามารถ Position ตัวเอง ให้อยู่ในจุดที่ไม่เสียประโยชน์จากการเปลี่ยนแปลง แต่ถ้าจะให้ดีกว่านั้น ก็ต้องสามารถเอาประโยชน์จากการเปลี่ยนแปลงรอบนี้ ให้ได้อย่างเต็มเม็ดเต็มหน่วย

 

ทว่าก่อนอื่น เราต้องรู้ให้ได้เสียก่อนว่า ระบบมันจะเปลี่ยนหน้าเปลี่ยนตาไปเป็นแบบไหน และ Players สำคัญที่ค่อนข้างมีอิทธิพลต่อชะตาของเราอย่างจีน จะมีทางเลือกในการปรับเปลี่ยนนโยบายของตัวเอง อย่างไรบ้าง

 

 

ผมจะลองฉายภาพการเปลี่ยนแปลงในอนาคตให้ท่านได้คิดตาม และในระหว่างนั้น ท่านก็จะรู้ได้เองว่า ไทยเราควรจะตั้งรับกับรอบนี้ยังไง

 

Globalization ที่ออกแบบโดยอเมริกัน แต่จีนได้ไปเต็มๆ

 

“This is a book with very few words.” Jonathan Ive ดีไซเนอร์ใหญ่ของ Apple เกริ่นไว้ในคำนำของหนังสือ Designed by Apple in California ของสะสมชิ้นล่าสุดที่ Apple พิมพ์ออกมาขายให้กับสาวกได้ซื้อเก็บกัน

 

หนังสืออันหนา 300 หน้าเล่มนี้ มีรูปผลิตภัณฑ์ของ Apple จำนวนมาก นับแต่ปี 1998 จนถึง 2015 แถมยังมีรูปของเครื่องไม้เครื่องมือสวยๆ เท่ๆ ที่ใช้ในการผลิตหรือออกแบบผลิตภัณฑ์เหล่านั้นอีกด้วย

 

แฟนๆ Apple ที่ได้มีโอกาสจับต้องเชยชมหนังสือเล่มนี้แล้ว คงเห็นตรงกันกับผมว่ามันเป็นงานซึ่งประณีตมาก ตั้งแต่รูปถ่าย ดีไซน์และจัดหน้าเลย์เอาท์ กระดาษที่ใช้พิมพ์ หน้าปกที่ผสมผสานด้วยวัสดุพิเศษ (ผ้าลินิน) ตลอดจนการจัดพิมพ์ และการเข้าเล่ม สมกับราคาที่ตั้งไว้ 199 เหรียญฯ สำหรับเล่มเล็ก และ 299 เหรียญฯ สำหรับเล่มใหญ่

 

ประเด็นสำคัญที่ผมอยากชี้ให้เห็น คือหนังสือเล่มนี้ สำเร็จมาได้ด้วยเครือข่ายการสร้างงานและสร้างความมั่งคั่ง (Wealth Creation Process) ในระดับโลก คือโครงสร้างของ Global Value Chain และ Global Supply Chain ดังต่อไปนี้ :

 

1. Jonathan Ive นักออกแบบใหญ่ของ Apple และทีมงานฝ่ายออกแบบ ช่วยกันออกแบบรูปแบบของหนังสือแต่ละหน้า ตลอดจนรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ทั้งหมด รวมถึงการเลือกใช้กระดาษ วัสดุ และพัฒนากระดาษและหมึกพิมพ์พิเศษสำหรับหนังสือเล่มนี้ขึ้นมาใหม่โดยเฉพาะ ทั้งนี้เพื่อให้รูปภาพในหนังสือสะท้อนความเป็นจริงของตัวผลิตภัณฑ์ได้อย่างใกล้เคียงที่สุด ทั้งในแง่ของสีสันและความเงางามของพื้นผิว

 

2. Andrew Zuckerman ช่างภาพฝีมือดีที่ร่วมงานกับ Steve Jobs และเป็นผู้ถ่ายรูปผลิตภัณฑ์ Apple มาช้านาน รับผิดชอบด้านรูปถ่ายทั้งหมดในหนังสือเล่มนี้ 

 

 

3. หนังสือเล่มนี้ พิมพ์ที่โรงพิมพ์ในประเทศจีน โดยกระบวนการพิมพ์ที่พวกเขาเรียกว่า “280 Line Screen Printing” และใช้หมึกพิมพ์ชนิดพิเศษซึ่งพัฒนาขึ้นมาโดยเฉพาะ ที่พวกเขาเรียกว่า “Custom Low Ghost Epple Inks”

 

4. กระดาษพิเศษที่ใช้พิมพ์หนังสือเล่มนี้ ทีม Apple เป็นผู้พัฒนา Spec แต่ผลิตโดยผู้ผลิตกระดาษในประเทศเยอรมนี โดยพวกเขาเรียกชื่อกระดาษพิเศษล็อตนี้ว่า “Apple-Specific” Heaven 42 Paper

 

5. บริษัท James Cropper ซึ่งตั้งอยู่ในสหราชอาณาจักร (UK) เป็นผู้ร่วมวางแผนและพัฒนา (Contributor) สีพิเศษที่ใช้ในการพิมพ์ (“Color Plan, bespoke color.”

 

6. และสุดท้ายคือ ผ้าลินินที่ใช้สำหรับหุ้มปกหนังสือนั้น ผลิตโดย Bamberger Kaliko แห่งเยอรมนี โดยใช้กระบวนการย้อมพิเศษโดยเฉพาะ หรือ “bespoke dye” (ข้อมูลเชิงการผลิตที่ผมเรียบเรียง

มานี้ ผมอ้างอิงจากภาคผนวกหรือ Appendix ของหนังสือเล่มดังกล่าว)

 

โดยผมเองได้สั่งซื้อหนังสือเล่มนี้ (ตั้งแต่วันที่เปิดให้จอง) ผ่านเว็บไซต์ของ Apple Store ในเมือง Los Angeles แล้วจ่ายเงินผ่านบัตรเครดิตของ VISA (ซึ่งเป็นกิจการของสหรัฐฯ) โดยสั่งให้เขาส่งไปยังที่อยู่ของเพื่อนผมซึ่งอาศัยอยู่ที่นั่น (เพราะไม่มีบริการส่งนอกอเมริกา) เสร็จแล้วเพื่อนผมค่อยส่งผ่าน UPS (ซึ่งก็เป็นกิจการ Courier Service ของสหรัฐฯ เช่นกัน) มาให้ผมที่เมืองไทยอีกทอดหนึ่ง

 

สำหรับคนไทยทั่วไปซึ่งไม่มีที่อยู่ในสหรัฐฯ ให้จัดส่ง แต่อยากได้หนังสือเล่มนี้มาครอบครอง โดยไม่ต้องรอฟังว่า Apple Store เมืองไทยจะได้โควต้ามาจำหน่ายสักกี่เล่มนั้น ก็สามารถเข้าไปซื้อบนเว็บไซต์ eBay ได้ทันที (eBay เป็นกิจการของสหรัฐฯ) เพราะว่ามีคนหัวใสไปกว้านซื้อมาขายโก่งราคาอีกทอดหนึ่ง โดยท่านต้องจ่ายเงินผ่าน PayPal (ซึ่งก็เป็นกิจการในเครือของ eBay) และเลือกใช้สายส่งเป็น USPS (ไปรษณีย์สหรัฐฯ) หรือไม่ก็ UPS, FedEx (เป็นกิจการของสหรัฐฯ) หรือ DHL (เป็นกิจการในเครือของไปรษณีย์เยอรมันหรือ Deutsch Post)

 

เห็นหรือยังว่า เรื่องราวของหนังสือเพียงเล่มเดียวนี้ สะท้อนให้เห็นถึงหน้าตาของระบบ Globalization ที่กำลังเป็นอยู่ในโลกนี้ ได้อย่างไรบ้าง 

 

 

 

ว่าเฉพาะแต่สินค้าของ Apple ล้วนผลิตและวิภาคด้วยวิธีเดียวกันนี้ทั้งสิ้น จะมีผิดแผกบ้างก็เพียงรายละเอียดเล็กน้อยบางประการ เช่นผลิตภัณฑ์ยอดนิยมอย่าง iPhone หรือ iPad นั้น Apple ออกแบบเอง (ภายใต้การคิดและบริหารงานของ Ive ซึ่งเป็นคนอังกฤษ) และออกแบบวงจรและซอฟต์แวร์ควบคุมการทำงานโดยวิศวกรอเมริกัน (ซึ่งในทีมประกอบด้วยวิศวกรเก่งๆ จากทั่วโลก โดยเฉพาะอย่างยิ่งอินเดียและรัสเซีย) สั่งซื้อ RAM และหน้าจอจากเกาหลีใต้หรือญี่ปุ่น (www.bloomberg.com/news/articles/2016-12-21/apple-s-search-for-better-iphone-screens-leads-to-japan-s-rice-fields) ซื้อ Hard Disc จากบริษัทอเมริกันที่มีโรงงานตั้งอยู่ในภาคอีสานของไทย แล้วส่งไปผลิตในจีน เพื่ออาศัยแรงงานที่พร้อมจะรับค่าจ้างราคาถูก (ซึ่งจะส่งผลให้ค่าใช้จ่ายของ Apple Inc. ต่ำและกำไรสูง) แต่ต้องสั่งซื้อวัสดุในการผลิตทั้งที่ผสมแล้วและเป็น Raw Material พื้นฐาน จากกิจการลูกของ Apple โดยเมื่อผลิตแล้วก็ขนส่งโดยสายส่งที่เป็นกิจการอเมริกัน ซึ่งมีกองคาราวานของสิงคโปร์หรือไต้หวันรับช่วงไปจัดการอีกทอดหนึ่ง เพื่อกระจายสินค้าไปตาม iStores ทั่วโลก ฯลฯ

 

 

หากท่านทำการบ้านอีกสักหน่อยและออกกำลังกายทางปัญญาอีกสักนิด ท่านผู้อ่านก็คงสามารถคำนวณได้คร่าวๆ ว่า ผลประโยชน์ของ Players แต่ละรายนั้น อยู่กันตรงไหนบ้าง ใครเป็นผู้กำหนดเกมนี้ และใครได้ใครเสียอย่างไร และใครน่าจะได้มากใครน่าจะได้น้อย หรือใครเหนื่อยน้อยแต่ได้มาก และใครเหนื่อยมากแต่ได้น้อย และใครได้มากได้น้อยเพราะอะไร ระหว่างความรู้ความชำนาญกับหยาดเหงื่อแรงงานนั้น ใครได้มากกว่ากัน และแบ่งกันไปอย่างไร โดยความรู้ความชำนาญนั้นเรียนทันกันได้หรือขโมยกันได้หรือไม่ และถ้าเรียนทันกันได้ ทั้งโดยการที่ผู้กุมความรู้นั้นเมตตาถ่ายทอดหรือยอมบอกความลับให้ (จะเป็นไปได้หรือไม่) หรือโดยการขโมย ครูพักลักจำ กอปรกับค้นคว้าวิจัยลองผิดลองถูกด้วยตัวเองแล้ว มันจะส่งผลอย่างไรต่อ Pattern ของการแข่งขัน และโครงสร้างของระบบโดยรวม... ฯลฯ 

 

และแล้วก็มาถึงคำถามสำคัญว่า “ไทยเราอยู่ตรงไหนในสมการนี้?” 

 

ใช่หรือไม่ ที่คนของเราเป็น “ผู้เสพ” / “ผู้บริโภค” ผลิตภัณฑ์ของ Apple ที่โดดเด่นไม่แพ้ชาติใด และได้มีส่วนร่วมในกระบวนการสร้างความมั่งคั่งอันนี้ของ Apple ด้วยบ้าง โดยในกระบวนการนี้ เราได้รับเพียง “เศษเนื้อ” เป็นผลตอบแทน แต่เมื่อหักกับที่ต้องเสียไปเพื่อซื้อผลิตภัณฑ์เหล่านี้แล้ว เห็นได้ชัดว่าเราคงติดลบ...ใช่หรือไม่/อย่างไร?

 

 

อย่าลืมว่า (นอกจากความเก่งกาจในเชิงความคิดสร้างสรรค์และการคิดค้นนวัตกรรมของ Apple เองแล้ว) กระบวนการที่ถูกออกแบบมา ดังผมได้ว่าให้ฟังแบบคร่าวๆ แล้วนี้ ได้สร้างให้ Apple กลายเป็นกิจการที่มั่งคั่งที่สุดบนโลกใบนี้ โดยมีมูลค่ากิจการ (Market Capitalization) สูงที่สุดในโลกอยู่ช่วงหนึ่ง ส่งผลให้ผู้ถือหุ้น พนักงาน ตลอดจน Stakeholders ทั้งเครือข่ายมั่งคั่งขึ้นอย่างคณานับในรอบสิบกว่าปีมานี้

 

เอาเป็นว่า ก่อนจะไปกันต่อ เราลองกลับไปดูว่าระบบแบบนี้มันเกิดขึ้นมายังไงกันแน่ และใครได้ใครเสีย อย่างไรกันบ้าง

 

ย้อนไปเมื่อตอนปลายทศวรรษ 1980s ต่อต้นทศวรรษ 1990s หลังจากเหตุการณ์เทียนอันเหมินไม่นานนัก ผมได้ข้ามผ่านด่านจากฝั่งฮ่องกงเข้าไปที่เมืองเซินเจิ้น (ถ้าจะพูดให้เคร่งครัดก็ต้องบอกว่าเป็นด่านมาเก๊า) จำได้ว่าช่วงนั้นเป็นช่วงเทศกาลซึ่งต้องรอคิวนานเป็นชั่วโมง และระหว่างต่อแถวอยู่นั้น ก็มีคนจีนมาติดต่อ ขอให้ช่วย “หิ้ว” มอเตอร์ไซค์เข้าไปให้ด้วย โดยไม่ต้องทำอะไร เพียงแต่ยินยอมให้เจ้าหน้าที่ “จ๊อบ” พาสปอร์ต โดยพวกเขาจะกรอกเอกสารเองทั้งหมดแล้วให้เราลงชื่อ โดยเราจะได้รับค่าตอบแทนพอสมควร 

 

ขณะนั้น เป็นเวลากว่าสิบปีแล้วที่จีนเริ่มเปิดประเทศ และเซินเจิ้น Take Off  แล้ว มองไปทางไหนมีแต่ไซต์ก่อสร้าง ทั้งเมืองมีฝุ่นคละคลุ้ง ถนนหนทางกำลังใหญ่โตกว้างขวาง เต็มไปด้วยดินโคลน โรงแรมใหญ่ๆ ยังมีไม่มาก และการบริการยังเป็นแบบบ้านๆ อัตราแลกเปลี่ยนยังมี 2 อัตรา ตลาดมืดสูงกว่าปกติกว่า 30% ผู้คนยังดูยากจนกว่าไทย แต่งตัวด้วยเสื้อผ้าราคาถูก หรือถ้าเป็นผู้คนที่ทำงานในภาคธุรกิจก็มักสวมชุดสูทโหลที่วางขายตามตลาด แบบเหมือนๆ กันไปหมด ภาพวาดที่วางขายให้กับนักท่องเที่ยว ยังคงเป็นสไตล์การวาดแบบทื่อๆ ไก่ นก เสือ โขดหิน ภูเขา ต้นไม้ น้ำตก แม่น้ำ ทะเล เรือลำน้อย และการใช้สี ยังคงเป็นแบบ Traditional Chinese-Cum-Communist Taste

 

ผมยังจำได้แม่นว่า ราคาอพาร์ตเมนต์ (โฆษณาว่าเป็น Luxury Apartment) ที่กำลังเปิดโครงการ (แต่ยังไม่ได้ลงมือสร้าง) อยู่แถวๆ ตลาด ไม่ไกลจากด่านชายแดนนัก ขนาดห้องไม่เล็กไม่ใหญ่ เทียบราคาแล้ว คิดเป็นเงินไทยในขณะนั้นประมาณ 350,000 บาท

 

ปัจจุบัน ผมไม่ทราบว่าราคาอพาร์ตเมนต์นั้นขึ้นไปกี่สิบเท่าแล้ว แต่รู้ว่าด่านตรงนั้นหายไปนานแล้ว และเซินเจิ้นก็ได้กลายเป็นมหานครที่ทันสมัย มีประชากรกว่า 15 ล้านคน และมีรายได้ต่อหัวสูงที่สุดในเมืองจีน เป็นฐานการผลิตสำคัญของโลก มีโรงงานที่ทันสมัยจำนวนมากมาย แถมยังเป็นที่ตั้งของตลาดหุ้นหนึ่งในสองของจีน ซึ่งเปรียบได้กับ NASDAQ เพราะมีบริษัทเทคโนโลยีสำคัญๆ ของจีนจดทะเบียนอยู่แยะ และเมืองนี้ยังมีมหาเศรษฐีจีนอยู่ไม่น้อย ผู้คนสมัยนี้พูดจาด้วยความมั่นอกมั่นใจ จนบางครั้งออกจะ Arrogant อีกทั้งยังมีรายงานว่าได้บริโภค Luxury Brands ระดับโลก ปีนึงๆ ไม่น้อยเลย

 

 

เพียงสามสิบแปดปี ระบบ Globalization ช่วยให้เมืองที่เต็มไปด้วยแต่ทุ่งนา กระต๊อบ และชาวนา เฉอะแฉะ คมนาคมยากลำบาก ผู้คนส่วนใหญ่ยากจน กลายมาเป็นมหานครอันทันสมัย รุ่มรวย อย่างหน้ามือเป็นหลังมือ ได้อย่างไรกัน?

 

มิใช่แต่เพียงเซินเจิ้นเท่านั้นที่เจริญอย่างก้าวกระโดด ประเทศจีนโดยรวมเองก็เป็นแบบเดียวกัน จากประเทศยากจน กลับกลายเป็นประเทศร่ำรวย ที่มีขนาดเศรษฐกิจเป็นที่สองของโลก และครอบครองทุนสำรองระหว่างประเทศกว่า 3 ล้านล้านเหรียญฯ

 

“ความมั่งคั่ง” อันนี้ มันมาได้อย่างไรกัน?

 

คำตอบแบบคร่าวๆ ง่ายๆ ก็คือว่า ความมั่งคั่งอันนี้มันเป็นผลพวงของระบบที่ถูกออกแบบโดยฝรั่งกับผู้นำจีนที่นำโดยเติ้งเสี่ยวผิง

 

คือหลังจากที่เติ้งเสี่ยวผิงยึดอำนาจจากแก๊งสี่คนได้สำเร็จและขึ้นมาเป็นผู้นำจีนเต็มตัว เขาประกาศนโยบายสี่ทันสมัยทันที โดยจัดตั้งเขตเศรษฐกิจพิเศษ สนับสนุนการลงทุนจากต่างชาติ และเดินสายไปทั่วโลกเพื่อเชิญชวนให้เข้าไปลงทุนในจีน

 

เติ้งเสี่ยวผิงเป็นคนทันสมัย เขาเคยอาศัยอยู่ในฝรั่งเศสเป็นเวลานาน และเข้าใจ Logic ของระบบทุนนิยม และผู้ผลิตสินค้าในระบบทุนนิยมดี

 

นั่นคือ “Maximize Profit” ซึ่งการจะทำกำไรให้สูงที่สุดในภาวะตลาดที่เต็มไปด้วยการแข่งขันได้นั้น ผู้ผลิตย่อมต้องหาทางลดต้นทุนให้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้

 

ในขณะที่ผู้ผลิตในโลกตะวันตก ก็ต้องการลดต้นทุนการผลิตลง หรือไม่ก็จัดหา Low Cost Producers มารับช่วงการผลิตของตนออกไป

 

และจีนภายใต้เติ้งเสี่ยวผิงก็ปวารณาตัวเองกับการนี้ ด้วยคนงานพันกว่าล้านคน ที่พร้อมจะรับค่าแรงต่อวันไม่ถึงร้อยบาท (แล้วใครจะไปแข่งด้วยได้ล่ะ? ใช่ไม่ใช่)

 

นับแต่นั้น ผู้ผลิตแห่งโลกตะวันตก (และผู้ที่เคยรับช่วงการผลิตจากโลกตะวันตก เช่น ญี่ปุ่น (ซึ่งนับตัวเองเป็นโลกตะวันตกด้วยคน) ไต้หวัน เกาหลีใต้ ฮ่องกง ฯลฯ) ก็ได้นำเงินเข้าไปลงทุนในจีน ทั้งโดยการตั้งโรงงานเอง และร่วมทุนกับจีน เพื่อผลิตสินค้าที่ผู้บริโภคในโลกตะวันตกต้องการ แล้วรับซื้อสินค้าเหล่านั้นไว้ทั้งหมด

 

โดยต่อมา เมื่อคนจีนเริ่มรวยขึ้น มีเงินมีทองจับจ่ายใช้สอยมากขึ้น สินค้าเหล่านั้น (และบริการที่ผู้ให้บริการแห่งโลกตะวันตกเข้าไปร่วมลงทุนเพิ่มเติมในระยะต่อมา) ก็ได้รับการบริโภคในประเทศจีนเองด้วย 

 

ผู้ผลิตในโลกตะวันตกที่ว่านี้ มีสหรัฐอเมริกาเป็นโต้โผ

 

พวกเราคงรู้แล้วว่า หลังปี 1971 เป็นต้นมา ธนาคารกลางสหรัฐฯ ไม่ได้มีภาระผูกพันว่าจะรับแลกเงินดอลลาร์กับทองคำอีกต่อไป นั่นหมายความว่าธนาคารกลางฯ สามารถพิมพ์เงินดอลลาร์เพิ่มขึ้นใช้ได้เองได้โดยไม่ต้องมีทองคำหรือทุนสำรองหนุนหลัง ทำให้รัฐบาลและเอกชนสหรัฐฯ ใช้จ่ายสะดวกมือขึ้นโดยแทบจะไม่ต้องมีอะไรมาขวางกั้นอีกต่อไป

 

ตั้งแต่ทศวรรษ 1980s เป็นต้นมานั้น รัฐบาลสหรัฐฯ ได้ใช้นโยบายกระตุ้นการบริโภคและการใช้จ่ายทั้งภาคเอกชนและภาครัฐ เพื่อดันให้เศรษฐกิจเติบโต โดยลดอัตราดอกเบี้ยลงเรื่อยๆ

 

ผู้บริโภคในสหรัฐฯ ย่อมถูกกระตุ้นด้วยแคมเปญต่างๆ จำนวนมากอยู่ตลอดเวลา

 

“0% สิบเดือน” บ้าง “0% สิบสองเดือน” บ้าง “0% ยี่สิบเดือน” บ้าง ฯลฯ

 

เหล่านี้ล้วนชักจูงให้ผู้คนบริโภคในสิ่งที่ จริงๆ แล้ว ตัวเองยังไม่มีความต้องการใช้สักเท่าไหร่เลย

 

ในขณะเดียวกัน การก่อกำเนิดห้าง Discounted Stores อย่าง Walmart และ Dollar Stores ทั้งหลาย ย่อมทำให้ระบบ Globalization ที่ดีไซน์ขึ้นมานี้ “ครบวงจร”

 

 

กล่าวคือ รัฐบาลสหรัฐฯ ออกนโยบายกระตุ้นการใช้จ่าย และธนาคารกลางขยายเครดิตสู่ระบบการเงินพร้อมกับลดดอกเบี้ยลง (พิมพ์เงินเพิ่มนั่นเอง) ห้างสรรพสินค้าแบบใหม่ที่เน้นขายของราคาถูก ประเภท “Everyday Low Price” เกิดขึ้นทั่วสหรัฐฯ โดยห้างเหล่านี้นำเข้าสินค้าที่ผลิตจากเมืองจีน (โดยการลงทุนย้ายฐานการผลิตของกิจการในสหรัฐฯ นั่นเอง) (และกรณีแบบเดียวกันนี้ก็เกิดขึ้นในยุโรปด้วยเช่นเดียวกัน ลองดู Tesco, Carrefour เป็นต้น) เสร็จแล้วก็ทำให้ผู้ผลิตในเมืองจีนได้รับเงินดอลลาร์จากการส่งออก แล้วก็เอาเงินดอลลาร์นั้นไปแลกเป็นเงินหยวนกับธนาคารกลางของจีน (ซึ่งตอนหลังนำเงินจำนวนนั้น ในรูปของทุนสำรองระหว่างประเทศ กลับไปลงทุนซื้อพันธบัตรรัฐบาลสหรัฐฯ อีกทอดหนึ่ง) เพื่อนำไปจับจ่ายใช้สอย ซื้อวัตถุดิบ จ่ายค่าแรงและค่าจ้างให้กับพนักงาน และที่สำคัญคือนำไปลงทุนอย่างมโหฬาร ไม่ว่าจะเป็นการลงทุนสร้างโรงงานขนาดยักษ์ สร้างโครงการอสังหาริมทรัพย์ขนาดยักษ์ และสร้างโครงสร้างพื้นฐานขนานใหญ่ทั่วประเทศ ฯลฯ...วนเวียนอยู่อย่างนี้เป็นเวลาหลายสิบปี นับแต่เติ้งเสี่ยวผิง ประกาศนโยบายเปิดประเทศ ซึ่งเงินดอลลาร์ที่ได้จากการส่งออกเหล่านี้แหละ ที่ช่วยทำให้เกิดเป็นการเติบโตทางเศรษฐกิจในเมืองจีนอย่างมโหฬาร (รวมทั้งภาวะฟองสบู่ด้วย)

 

เห็นรึยังว่าระบบนี้ ได้ช่วยสร้างฐานการผลิตและเครื่องจักรส่งออกที่ใหญ่ที่สุดในโลกขึ้นมา คือจีน

 

จีนกลายเป็นผู้ผลิตสินค้าให้กับโลกตะวันตก (และเมื่อจีนรวยขึ้น ก็ได้กลายเป็นผู้ซื้อวัตถุดิบและสินค้าบริการรายใหญ่ของโลกไปด้วยในตัว) ซึ่งเป็นเจ้าของเทคโนโลยีหรือความรู้ในการผลิตและควบคุมตลาดเอาไว้ในมือ

 

ระบบนี้สร้างกำไรให้กับผู้ผลิตของโลกตะวันตก เพราะจีนช่วยให้ต้นทุนต่ำลง ส่งผลให้ราคาหุ้นของกิจการเหล่านี้เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง โดยเมื่อพวกเขาไม่ต้องเสียเวลากับการเอาคนไปเข้าโรงงาน พวกเขาก็หันมาเน้นในเรื่องพัฒนาความรู้และนวัตกรรมต่างๆ แล้วกุมความลับอันนั้นไว้ เพื่อต่อรอง ให้จีนคอยวิ่งไล่ตามเอาเอง

 

แต่ผู้ที่เสียประโยชน์คือแรงงานในโลกตะวันตก และในประเทศอื่นที่เคยเป็น Low Cost Producer ให้กับโลกตะวันตก (ซึ่งมีไทยรวมอยู่ด้วย) เพราะต้องสูญเสียงานและรายได้ไป เนื่องจากการย้ายฐานการผลิตของกิจการในประเทศตน (ไปสู่จีน) อีกทั้งค่าแรงในประเทศของตนก็ไม่สามารถขึ้นสูงได้ เพราะค่าแรงในจีนเป็นตัวเปรียบเทียบอยู่ ทำให้รายได้ของคนงานในประเทศเหล่านี้ เพิ่มขึ้นน้อยมากหรือแทบจะไม่เพิ่มขึ้นเลยในรอบหลายสิบปีมานี้

 

นั่นเป็นสาเหตุที่ Donald J. Trump ชนะใจคนเหล่านี้และลูกหลานของคนเหล่านี้ (โดยเฉพาะอย่างยิ่งพวกที่อยู่ในเขต Rust Belt) 

 

ส่วนไทยก็ต้องสูญเสียเช่นเดียวกัน เพราะสมัยที่จีนยังไม่เข้ามาในสมการนี้ โลกตะวันตกได้ใช้ให้ญี่ปุ่น (รวมถึงเยอรมนีและต่อมาก็ประเทศในละตินอเมริกา) เป็น Low Cost Producer ให้กับตลาดของตัวเอง (ทำให้ญี่ปุ่นและเยอรมนีฟื้นตัวเร็วมากหลังสงครามโลกครั้งที่สอง) และญี่ปุ่นก็มาใช้เราเป็นฐานอีกทอดหนึ่ง ทำให้เราได้ประโยชน์ค่อนข้างมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังปี 1985 ที่ค่าเงินเยนแข็งค่า เพราะญี่ปุ่นถูกบังคับให้ขึ้นค่าเงินตามข้อตกลง Plaza Accord 

 

ด้วยระบบเดียวกัน (คือทำตัวเป็นฐานการผลิตให้กับญี่ปุ่น เพื่อส่งออกสู่ตลาดโลก แล้วได้เงินดอลลาร์อัดฉีดเข้ามาในประเทศ ก่อนแลกเป็นเงินบาทไปใช้จ่ายกันอย่างคึกคัก ฯลฯ) ถึงกับทำให้เศรษฐกิจไทยเข้าสู่ยุคฟองสบู่ในช่วงนั้น

 

แต่เมื่อจีนเข้ามาแย่งบทบาทตรงนี้ไป ทำให้การส่งออกของเราลดลง และต้องปรับรูปแบบเศรษฐกิจ หันมาเน้นเศรษฐกิจภายในเพิ่มขึ้น และชดเชยโดยการส่งออกพืชผลและบริการ (เช่นท่องเที่ยว) ไปยังจีน (ที่รวยกว่าไทยแล้ว) ในขณะเดียวกันก็ต้องดิ้นรนหารูปแบบอุตสาหกรรมเป้าหมายใหม่ๆ ที่ไม่ไปทับซ้อนกับจีน (เพราะแข่งขันเรื่องต้นทุนไม่ไหว) ซึ่งต้องอาศัยการยกระดับโดยความรู้ในเชิงการผลิต การตลาด และนวัตกรรม เป็นต้น

 

งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา

 

30 กว่าปีมานี้ จีนยิ่งใหญ่ขึ้นมาได้ด้วยระบบนี้เอง การพิมพ์เงินเพิ่มอย่างมโหฬารของธนาคารกลางสหรัฐฯ เพื่อกระตุ้นการใช้จ่าย และการออกแบบระบบการผลิต การค้า และการชำระเงิน แบบ Globalization นั้น นอกจากจะช่วย “หิ้ว” ระบบเศรษฐกิจอเมริกันแล้ว ยังช่วย “หิ้ว” จีน อีกด้วย 

 

แต่งานเลี้ยง ย่อมมีวันเลิกรา!

 

เมื่อจำเนียรกาลผ่านไป จนมาถึงวันนี้ วันที่หนี้สินภาคเอกชนและภาครัฐของสหรัฐฯ ถึงเขตอันตราย วันที่ราคาสินทรัพย์ทางการเงินทั้งหลายสูงขึ้นอย่างน่ากลัวเพราะปริมาณเงินที่ทะลักเข้าสู่ระบบเศรษฐกิจอย่างมากและต่อเนื่องมานาน วันที่ชนชั้นกลางและล่างในประเทศตะวันตกที่เสียประโยชน์จากระบบนี้ (แต่ไม่ได้ประโยชน์จากการที่ราคาสินทรัพย์เพิ่มขึ้น เพราะไม่ได้ถือหุ้นหรือเครื่องมือทางการเงินเหล่านั้นไว้ในจำนวนที่มากพอ) ทนไม่ไหวอีกต่อไป แสดงความไม่พอใจของตนออกมาโดยการ “โหวต” ทั้งในอังกฤษ สหรัฐฯ และอิตาลี

 

วันที่ว่าที่ประธานาธิบดีคนใหม่ของสหรัฐฯ บอกว่าจะปรับระบบนี้เสียใหม่ คืออาจตั้งกำแพงภาษีทำให้สินค้าส่งออกไปจากจีนเข้าสหรัฐฯ ยากขึ้น กดดันให้จีนเพิ่มค่าเงินหยวน และแสดงเจตนารมณ์ชัดเจนว่าจะทำทุกวิถีทางให้ผู้ผลิตสหรัฐฯ ย้ายฐานจากจีนกลับเข้ามายังบ้านเกิดอีกครั้งหนึ่ง

 

ถ้าสิ่งนี้เกิดขึ้นจริง ย่อมจะส่งผลให้วิถีการผลิต การค้า และการชำระเงิน ของโลกที่เคยออกแบบไว้นั้น เปลี่ยนแปลงไป

 

พวกคอมมิวนิสต์ที่มีความลึกซึ้งนั้น ย่อมตระหนักดีว่าการเปลี่ยนแปลงวิถีการผลิตและการค้า ย่อมนำมาซึ่งการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างสังคมมนุษย์ในขั้นรากฐาน ทฤษฎีของพวกเขาชี้ให้เห็นอย่างชัดเจนว่า ตลอดช่วงเวลาแห่งประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติที่ผ่านมานั้น การที่รูปแบบหรือธรรมชาติของสังคมมนุษย์ เปลี่ยนผ่านจากสังคมทาส มาสู่สังคมศักดินา มาสู่สังคมการค้า และมาสู่สังคมทุนนิยม แบบเป็นขั้นเป็นตอนได้นั้น ล้วนเกิดจากมูลเหตุแห่งการเปลี่ยนแปลงในเชิงวิถีการผลิตและการค้าทั้งสิ้น

 

 

คำกล่าวและ Analysis ของนายพล Qiao Liang นักคิดคนสำคัญและเสนาธิการของกองทัพประชาชน แห่งสาธารณรัฐประชาชนจีน นอกจากจะสะท้อนให้เราได้เห็นว่าผู้นำคอมมิวนิสต์จีนในรุ่นปัจจุบัน ไม่ใช่ธรรมดาแล้ว มันยังเน้นย้ำให้เห็นอีกครั้ง ถึงความสำคัญของการเปลี่ยนแปลงในเชิงการผลิตและการค้า ว่ามันจะทำให้โลกเปลี่ยนแปลงไปอีกขั้นหนึ่งในอนาคตอันใกล้นี้ อีกด้วย

 

ท่านนายพลกล่าวไว้เมื่อวันที่ 15 กรกฎาคมที่ผ่านมา ณ มหาวิทยาลัยป้องกันประเทศ กรุงปักกิ่ง ตอนหนึ่งว่า “...เพราะมันเกิดการเปลี่ยนแปลงในเชิงการผลิตและในเชิงการค้า โลกจึงมุ่งหน้าสู่การเปลี่ยนแปลงในขั้นโครงสร้างรากฐานกันเลยทีเดียว ประวัติศาสตร์ได้พิสูจน์ให้เห็นมาแล้วว่า การเปลี่ยนแปลงที่แท้จริงดังว่านั้น ย่อมนำไปสู่การเปลี่ยนแปลงลักษณะธรรมชาติของสังคมมนุษย์ ซึ่งการเปลี่ยนแปลงธรรมชาติของสังคมมนุษย์ในระดับนี้ จะเกิดขึ้นได้ก็เพียงจากมูลเหตุแห่งการเปลี่ยนแปลงทั้งสองประการดังว่านี้เท่านั้น (คือการเปลี่ยนวิถีการผลิตและวิถีการค้า) หาได้เกิดจากมูลเหตุอื่นใดไม่ ในเมืองจีนนับแต่ยุคปลายราชวงศ์ชิงเป็นต้นมา ราษฏรก็เริ่มเป็นขบถต่อต้านรัฐบาล...ในรอบ 2,000 ปีของประวัติศาสตร์จีน การปฏิวัติและลุกฮือลุกขึ้นสู้เกิดขึ้นหลายครั้งหลายครา ถามว่า การกบฏ สงคราม และการปฏิวัติ ทั้งหมดทั้งมวลนั้นมันได้แก้ปัญหาหรือไม่? คำตอบคือทั้งหมดทั้งมวลนั้น ไม่ได้แก้ปัญหาอะไรเลย มันเพียงแต่ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงผู้ปกครองจากชุดเก่าเป็นชุดใหม่เท่านั้นเอง วิถีชีวิตทุกอย่างยังคงเดิม กระบวนการเปลี่ยนผ่านเหล่านี้ ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงโครงสร้างรากฐานของสังคมเกษตรกรรมได้ และมันก็หาได้เปลี่ยนแปลงวิถีการผลิตและวิถีการค้าไม่ มันเพียงแต่เปลี่ยนแปลงในระดับรัฐเท่านั้นเอง ในโลกตะวันตกเองก็เหมือนกัน ครั้งหนึ่งจักรพรรดินโปเลียนได้นำกองทัพฝรั่งเศสอันเกรียงไกรยึดครองไปทั่วยุโรป จนราชวงศ์ต่างๆ ที่ปกครองอยู่ในขณะนั้น ร่วงผล็อยไปทีละวงศ์ๆ แต่เมื่อนโปเลียนพ่ายแพ้ที่ทุ่งวอเตอร์ลู จนจำต้องสละราชสมบัติ กษัตริย์ราชวงศ์ต่างๆ ของยุโรปต่างได้รับการฟื้นฟูและหวนคืนกลับไปปกครองกันแบบศักดินาดังเดิมทันที 

 

การปฏิวัติอุตสาหกรรมเกิดขึ้นเมื่อเครื่องจักรไอน้ำของอังกฤษ อนุญาตให้มนุษยชาติสามารถที่จะขยายการผลิตของสังคมตนได้อย่างขนานใหญ่ จนเกิดผลผลิตส่วนเกินจำนวนมหาศาล และส่วนเกินเหล่านี้ย่อมนำมาซึ่งมูลค่าส่วนเกิน ซึ่งเป็นที่มาของทุนและนายทุนนั่นเอง เมื่อนั้นเอง ที่สังคมทุนนิยมได้ก่อกำเนิดขึ้นบนโลก

 

ฉะนั้น ในเมื่อทุกวันนี้ ทุนอาจถูกทำให้หายไปจากการเลิกใช้เงิน และการผลิตก็กำลังจะเปลี่ยนแปลงไปอันเนื่องมาแต่การอุบัติขึ้นของ 3D Printer สังคมแห่งมนุษยชาติก็กำลังจะเปลี่ยนผ่านเข้าสู่ขั้นตอนใหม่...” (อ้างจาก: “Heartland Eurasian Review of Geopolitics” อ่านฉบับเต็มได้ที่ www.temi.repubblica.it/limes-heartland/one-belt-one-road/2070?refresh_ce)

 

(สำหรับผู้ที่ต้องการอ่านต้นฉบับของช่วงที่ผมแปลมา คือข้อความต่อไปนี้ : “...Because production is changing and trade is changing, the world is bound to change radically. But history has proven that real change can lead to changes in the social nature, which will be led by these two [changes in production and trade modes] and no other factors. In China from the period of the late Qin Emperor, people began to rebel: Chen Sheng Wu Guang rose a revolution and uprisings occurred many times during 2,000 years of history. Rebellions, wars, revolutions—do they solve the problem? They do not solve the problem; they just bring a change of rulers, a low-level water circulation. These movements could not change the nature of the farming community, nor did they change the modes of production or the ways of trade. They could only bring a regime change. In the West too, Napoleon brought the glory of the French Revolution and led a new army baptized in the revolution across Europe, throwing down one crown after the other, but when he failed at Waterloo, Napoleon stepped down. All European kings were restored and immediately they returned to feudal society. The Industrial Revolution came when the British steam engine allowed humanity to greatly enhance its production and a large number of surplus products appeared. With the remaining products there was surplus value, and thus capital and capitalists. Capitalist society had arrived.

 

So today when capital may disappear with the disappearance of money and when production will also change with the emergence of 3D printer, mankind is about to enter a new social stage....”)

 

 

ณ ขณะนี้ เรายังไม่สามารถฟันธงลงไปได้ว่า นโยบายใหม่ของอเมริกา จะส่งผลถึงขั้นทำลาย “เครื่องจักรส่งออกอันมหึมา” ที่ตัวเองมีส่วนสร้างมันขึ้นกับมือหรือไม่ เพราะขึ้นอยู่กับการเมืองในอเมริกาเอง ว่าจะอำนวยให้ประธานาธิบดีคนใหม่นำนโยบายที่หาเสียงไว้ มาทำได้เต็มที่แค่ไหน

 

แต่เราก็พอคาดเดาได้ว่า เครื่องจักรส่งออกตัวนั้น ต้องได้รับผลกระทบอย่างแน่นอน

 

กลยุทธ์ของจีน ที่จะต้องงัดขึ้นมาใช้รับมือกับผลกระทบรอบนี้ ย่อมส่งผลต่อโลกและต่อไทยด้วย อย่างหลีกเลี่ยงไม่พ้น

 

เป็นธรรมดาอยู่เอง ที่ความร่ำรวยย่อมมาพร้อมกับอำนาจการใช้จ่าย โดยถ้าไม่ระวัง ก็จะเกิดความล้นเกิน ที่เป็นสาเหตุของฟองสบู่

 

ทุกวันนี้ “ที่สุดในโลก” หลายอย่างอยู่ในเมืองจีน รถไฟความเร็วสูงที่ยาวที่สุด สะพานที่ยาวที่สุด เคเบิ้ลคาร์ที่ยาวที่สุด สะพานแก้วที่ยาวที่สุด ทุนสำรองระหว่างประเทศที่มากที่สุด เกินดุลการค้ากับสหรัฐอเมริกามากที่สุด ครอบครองส่วนแบ่งของมูลค่าการค้าโลก (world trade) มากที่สุด โรงงานปูนซีเมนต์ที่ใหญ่ที่สุด และกำลังการผลิตปูนซีเมนต์ที่มากที่สุดในโลก ผู้นำเข้าทองแดง เหล็ก ถ่านหิน รายใหญ่ที่สุดในโลก เมืองที่ใหญ่และมีประชากรมากที่สุดในโลก อุตสาห-กรรมที่ใหญ่ที่สุดในโลก โครงการอสังหาริมทรัพย์ที่ใหญ่ที่สุด จำนวน

นักลงทุนรายย่อยที่มากที่สุดในโลก ฯลฯ

 

หลายปีมาแล้วที่จีนพยายามแก้ไขปัญหาความล้นเกินของตน ประธานาธิบดีสีจิ้นผิง ประกาศนโยบายปฏิรูปแทบทุกด้าน ลดการสร้างโครงสร้างพื้นฐาน ลดการสร้างโรงงานประเภทที่ทำให้เกิดมลพิษ ลดกำลังการผลิตในหลายอุตสาหกรรม ที่สำคัญคือ พยายามปรับโครงสร้างระบบเศรษฐกิจจากที่เคยพึ่งพิงการส่งออก ให้มาพึ่งพิงการบริโภคภายในประเทศ

 

สิ่งเหล่านี้ทำให้เศรษฐกิจจีนในรอบหลายปีมานี้ชะลอตัว

 

จีนหันมาเน้นไปที่การสร้างเครื่องจักรเศรษฐกิจภายในของตน โดยเฉพาะอย่างยิ่งธุรกิจบริการ ไม่ว่าจะเป็น ค้าปลีก ท่องเที่ยว การศึกษา การรักษาพยาบาล เอ็นเตอร์เทนเมนต์ Data Processing ร้านอาหาร ตลอดจนภัตตาคาร การบิน การขนส่ง Logistic Supply Chains ฯลฯ

 

รัฐบาลจีนเวลานี้ประกาศ สนับสนุนการสร้างกองทัพผู้ประกอบการรายเล็กและกลาง และ Start-ups เพื่อขึ้นมารองรับกลยุทธ์ใหม่นี้ให้ทันการณ์

 

ในขณะเดียวกัน จีนก็สนับสนุนให้ผู้ผลิตของเขาย้ายฐานการผลิตไปนอกประเทศ ไม่ว่าจะเป็นในเขตอาเซียน หรือในเขตอื่น ทั้งเพื่อลดต้นทุนการผลิตที่ตอนหลังสูงขึ้นมากในจีน และเพื่อรับมือกับการกีดกันทางการค้าที่สหรัฐฯ จะรุกหนักขึ้น

 

ถ้าโชคดี จีนอาจสามารถ Shift เศรษฐกิจขนาดมหึมาของตัวเอง ได้โดยราบรื่น ปราศจากวิกฤตการณ์

 

แต่โอกาสที่เป็นเช่นนั้น มีไม่มากนัก 

 

ไทยเอง คงจะไม่ได้อะไรจากการขยับปรับเปลี่ยนของระบบโลกครั้งนี้มากนัก นอกเสียจากว่าจะหาโอกาสเข้าไปลงทุนและค้าขายกับธุรกิจบริการในจีน หรือต้องหันไปกระชับสัมพันธ์ทางการค้าและการลงทุนกับอเมริกาให้แน่นแฟ้นขึ้น โดยเฉพาะการขอให้มีการถ่ายทอดความรู้ในการผลิต (ที่เรียกว่าเทคโนโลยี) และนวัตกรรมในระดับลึก ในระดับ 0-1-2-3-4-5 (อ่านว่า ศูนย์หนึ่งสองสามสี่ห้า) ที่อเมริกากุมไว้แยะที่สุด มิใช่ความรู้ในระดับ 6-7-8-9-10 หรือ “หางความรู้” ซึ่งมีประโยชน์น้อย และยังทำให้เราต้องอยู่ในสถานะ “รับจ้างทำของ” หรือต้องพึ่งพิงการนำเข้าเทคโนโลยีและเครื่องจักรราคาแพง ตลอดจนสารตั้งต้น หรือวัสดุที่ผสมแล้ว อยู่ตลอดมาและ (อาจจะ) ตลอดไป

 

ทักษ์ศิล ฉัตรแก้ว

23 ธันวาคม 2559

MAGAZINE

 

 

 



New News

 

Editor Observation

  • Apr 26 , 2017

    สิ่งมีชีวิตเกือบทั้งหมดบนโลกใบนี้ ดำเนินไปได้ด้วยพลังงานจากดวงอาทิตย์ พลังงานของดวงอาทิตย์เป็นสิ่งสำคัญที่สุดสำหรับชีวิต ให้ชีวิตได้มีพละกำลังที่จะขับเคลื่อนดำเนินต่อไปและสืบสายพันธุ์ลูกหลานต่อไปได้เรื่อยๆ บนโลกใบนี้ (หรืออาจจะบนโลกใบอื่นด้วยหรือเปล่าก็ไม่รู้?) ตราบเท่าที่ “ดวงตะวันยังคงส่องแสง”

  • Apr 03 , 2017

    ยุทธจักร มีเดีย/เอ็นเตอร์เทนเมนต์มีจอมยุทธยอดฝีมืออยู่ไม่น้อย ที่ยังโลดแล่นอยู่ในวงการ และร่วมฝ่าคลื่นฝืนลมแห่งการเปลี่ยนแปลงอันรุนแรงอย่างกระแทกกระทั้น เพราะเนื่องมาแต่ Paradigm Shift ของเทคโนโลยีระดับโลกและพฤติกรรมการบริโภคสื่อของผู้คนอยู่ในขณะนี้

  • Dec 28 , 2016

    แม้ขณะนี้ นโยบาย "อัตราดอกเบี้ยติดลบ" ยังมาไม่ถึงเมืองไทย ก็ใช่ว่าผู้ฝากเงินอย่างพวกเราจะนิ่งนอนใจได้

 

School Move

  • Mar 17 , 2017

    สถาบันแนะแนวการศึกษาคริมสัน ผู้นำที่ปรึกษาด้านการศึกษาระดับโลก เปิดสาขาใหม่ในกรุงเทพมหานครเพื่อผลักดันนักเรียนไทยและนักเรียนทุกคนทั่วโลก สามารถเข้าถึงเครือข่ายติวเตอร์ ที่ปรึกษา และผู้เชี่ยวชาญด้านต่างๆ ที่คอยให้คำปรึกษากว่า 2,000 คนทั่วโลก

  • Feb 14 , 2017

    สมาคมแลกเปลี่ยนบุคคลากรไทย-จีน ร่วมกับเครือข่ายมหาวิทยาลัยจีน หรือ China Campus Network (CCN), สมาคมผู้สื่อข่าวไทย-จีน, สมาคมการค้าวิสาหกิจจีน-ไทย, ศูนย์วัฒนธรรมแห่งประเทศจีน กรุงเทพฯ, สำนักข่าวซินหัวประจำกรุงเทพฯ, สถานีวิทยุซีอาร์ไอประจำภูมิภาคเอเชียแปซิฟิก และโรงเรียนภาษาสายสัมพันธ์ ร่วมจัดการแข่งขันภาษาจีน Friendship Cup ครั้งที่ 9 พร้อมผนึกกำลังในพิธีเปิดโครงการความร่วมมือระหว่างเครือข่ายมหาวิทยาลัยจีน องค์กรธุรกิจไทย-จีน สมาคมผู้สื่อข่าวไทย-จีน  และสถาบันการศึกษาไทย เพื่อพัฒนาบุคลากรไทยตอบสนองตลาดแรงงานและองค์กรไทย-จีนในปัจจุบัน

  • Feb 02 , 2017

                  วิสดอม เอ็นเตอร์ไพร์ส จับมือ Rugby School  แห่งสหราชอาณาจักรหนึ่งในโรงเรียนเอกชนชั้นนำที่มีชื่อเสียงและได้รับความเชื่อถือมากว่า 450 ปี เตรียมเปิดโรงเรียนนานาชาติ Rugby School Thailand   ชูจุดแข็งด้วยหลักสูตรพัฒนาการศึกษาแบบองค์รวม ด้วยงบลงทุนกว่า 1,500 ล้านบาท ตอบโจทย์การศึกษาทั้งในประเทศและกลุ่มประเทศ CLMV

Management

  • Apr 24 , 2017

    เทคโนโลยีโทรทัศน์และวิทยุกระจายเสียงมีมามากว่า 100 ปี มีการพัฒนาอย่างต่อเนื่องตั้งแต่ยุคโทรทัศน์ขาวดำ การใช้สัญญาณอนาล็อก และมีการพัฒนามาสู่ Digital TV และ Digital Radio ในปัจจุบัน นอกจากนี้สื่อที่มีคนบริโภคมากที่สุดยังคงเป็นโทรทัศน์และวิทยุ “ดังนั้นสามารถพูดได้ว่าอุตสาหกรรมวิทยุกระจายเสียงและโทรทัศน์ มีความสำคัญต่อชีวิตของคนทั่วไปเป็นอย่างมาก”  แนวโน้มของการพัฒนาอุตสาหกรรมวิทยุกระจายเสียงและโทรทัศน์ มีดังต่อไปนี้

  • Apr 16 , 2017
    การไฟฟ้านครหลวง (กฟน.) การไฟฟ้านครหลวง (กฟน.) การไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย มีบริการที่สร้างความมั่นใจให้กับคุณ คือMEA Better Care Serviceที่ช่วยเติมเต็มบริการหลังเครื่องดื่มให้กับลูกค้าของเรา ได้ดีเยี่ยม 
  • Apr 12 , 2017

    บทความนี้เกิดขึ้นจากศึกษาวิจัยโครงการแผนการขับเคลื่อนการท่องเที่ยววิถีไทยและพัฒนาศักยภาพการท่องเที่ยวโดยชุมชน เพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน ซึ่งสนับสนุนโดยสำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ (วช.) และสำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.) ที่ผู้เขียนได้เข้าไปร่วมศึกษา รวมถึงจากประสบการณ์ที่ได้ไปอยู่ใน Academy for Systems Change 

 

Cool Case

  • Feb 14 , 2017

    อุทยานการเรียนรู้ TK park จัดเวทีบรรยายพิเศษว่าด้วยแนวโน้มนวัตกรรมห้องสมุดและแนวคิดการพัฒนาพื้นที่การเรียนรู้ การสร้างสภาพแวดล้อมการเรียนรู้สร้างสรรค์ และตัวอย่างโครงการส่งเสริมการเรียนรู้ที่ได้รับรางวัลระดับโลก ในงานประชุม สหปาฐกถาประจำปี TK Forum 2017 “Better Library and Learning Space: Trends and Ideas” ได้รับเกียรติจาก 3 วิทยากร จาก 3 ประเทศชั้นนำด้านการพัฒนาห้องสมุด เพื่อให้เกิดแนวคิดใหม่และเป็นแรงบันดาลใจในการปรับใช้พัฒนาต่อไปตามแนวคิด Learning in Digital Age ที่ประกาศเป็นแนวทางในปีนี้

  • Jan 09 , 2017

    The Internship ใน MBA บทความนี้เป็นคนละเรื่องกับ The Internship (2013) ภาพยนตร์ดังของฮอลลีวูดที่นำแสดงโดย วินซ์ วอห์น (Vince Vaughn) และ จาเร็ด สเติร์น (Jared Stern) ที่มีพล็อตเรื่องเกี่ยวกับวัฒนธรรมองค์กร (Corporate Culture) ของบริษัทยักษ์ใหญ่ไอทีโลก คือ บริษัท Google

  • Dec 22 , 2016

     

    โรคมะเร็งเป็นสาเหตุการตายของคนไทยเป็นอันดับหนึ่งติดต่อกันมากกว่า 10 ปี โดยมีผู้เสียชีวิตเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง ตัวเลขปี 2550 มีคนไทยเสียชีวิตด้วยมะเร็งทุกชนิดอยู่ที่ 53,434 ราย ในปี 2557 มีผู้เสียชีวิตจากมะเร็งทุกชนิดอยู่ที่ 70,075 ราย (ตามข้อมูลของสำนักงานสถิติแห่งชาติ)

    องค์การอนามัยโลกรายงานพบผู้ป่วยโรคมะเร็งรายใหม่ทั่วโลกปีละประมาณ 14 ล้านคน เสียชีวิตด้วยสาเหตุที่เกี่ยวเนื่องจากมะเร็ง โดยคาดว่าจำนวนผู้ป่วยจะเพิ่มขึ้นถึง 70 เปอร์เซ็นต์ในช่วง 2 ทศวรรษต่อไป หรือจะมีผู้ป่วยเพิ่มขึ้นเป็นประมาณ 22 ล้านราย


    วิธีรักษาโรคมะเร็งในปัจจุบันที่นิยมกันประกอบด้วย การผ่าตัดก้อนมะเร็งออก การฉายรังสี โดยโฟกัสตรงจุดที่เป็นก้อนมะเร็งและเนื้อเยื่อรอบๆ เพื่อฆ่าเซลล์มะเร็ง หรืออาจจะเพื่อการรักษาหรือบรรเทาอาการ เคมีบำบัด หรือที่คุ้นเคยกันในชื่อว่าการทำคีโม เป็นวิธีการรักษาหรือบรรเทาอาการโดยการใช้ยาต้านมะเร็ง ซึ่งแพทย์จะเลือกใช้วิธีใดขึ้นอยู่กับประเภทและระยะของมะเร็ง รวมถึงความแข็งแรงและวิธีการรักษาที่ผู้ป่วยเคยได้รับมาก่อนหน้า

    จากจำนวนผู้ป่วยมะเร็งที่เพิ่มอย่างต่อเนื่องทำให้โรงพยาบาลทั้งภาครัฐและเอกชนให้ความสำคัญกับการดูแลผู้ป่วยโรคนี้ ขณะเดียวกันก็มีธุรกิจที่ทำหน้าที่สนับสนุนบุคลากรทางการแพทย์ให้สามารถทำการรักษาได้อย่างมีประสิทธิภาพเพิ่มมากขึ้น ด้วยการจำหน่ายเครื่องไม้เครื่องมือและดูแลบำรุงรักษาอุปกรณ์ต่างๆ ให้พร้อมใช้งานอย่างต่อเนื่อง

    หนึ่งในผู้ให้บริการรายใหญ่ในประเทศไทยคือ บริษัท บิสซิเนสอะไลเม้นท์ จำกัด (มหาชน) หรือ BIZ ผู้ดำเนินธุรกิจเป็นผู้จำหน่ายและติดตั้งชุดเครื่องมือทางการแพทย์สำหรับรักษาผู้ป่วยโรคมะเร็งด้วยวิธีรังสีรักษา (Radio-therapy) และให้บริการซ่อมบำรุงรักษาชุดเครื่องมือทางการแพทย์ดังกล่าว (Maintenance Service)

    สมพงษ์ ชื่นกิติญานนท์ ประธานเจ้าหน้าที่บริหาร BIZ ย้อนถึงจุดเริ่มต้นธุรกิจนี้ว่า ตนเรียนจบทางด้านรังสีเทคนิค และเข้าทำงานในโรงพยาบาลไประยะหนึ่ง จากนั้นก็ลาออกมาทำงานด้านการขายให้บริษัทอุปกรณ์การแพทย์ และมีโอกาสดูแลสินค้าตัวหนึ่งคือ การใช้รังสีรักษาโรคมะเร็ง ซึ่งเพิ่งเริ่มเข้ามาแนะนำในประเทศไทย

    “เราก็เห็นแนวโน้มว่า โรคมะเร็งมีแต่พัฒนาการมากขึ้น และเทคโนโลยีก็มีการเปลี่ยนแปลง เมื่อถึงจุดหนึ่งที่บริษัทเดิมมองแนวทางไม่เหมือนกับเรา เราก็เลยออกมาทำธุรกิจเอง ประกอบกับหุ้นส่วนของผมที่เคยอยู่บริษัทเดียวกันเขาดูแลด้านวิศวกรรม เราก็เลยออกมาตั้ง Business Alignment เมื่อปี 2543”

    สมพงษ์เล่าต่อว่าเหตุที่ตั้งชื่อบริษัทโดยไม่มีคำที่เกี่ยวข้องกับการแพทย์เลยนั้นเพราะมองว่าการทำธุรกิจไม่จำเป็นต้องอยู่เพียงแค่อุปกรณ์ทางการแพทย์ หากยังสามารถทำอย่างอื่นได้พร้อมกัน จึงตั้งเป็นชื่อกลางๆ รวมกับในช่วงที่เรียน MBA ก็ชอบคำว่า Business Alignment เพราะเป็นการวางแนวทางให้ธุรกิจต่างๆ กลมกลืนเข้าด้วยกัน ตามเป้าหมายขององค์กร ดังนั้นชื่อของบริษัทจึงหมายความว่าในอนาคตบริษัท BIZ ก็สามารถขยายไลน์ธุรกิจและผันตัวเองเป็น Holding Company ได้

    แม้ว่าช่วงที่ก่อตั้งบริษัทเป็นช่วงหลังวิกฤตเศรษฐกิจปี 2540 ที่ภาวะเศรษฐกิจในประเทศยังตึงตัว มีหลายคนเตือนว่าการออกจากงานในช่วงเวลานั้นเพื่อมาสร้างธุรกิจอาจจะลำบาก แต่ด้วยการมองเห็นโอกาสเช่นเดียวกับซัพพลายเออร์ในต่างประเทศที่มองแนวโน้มการรักษามะเร็งด้วยเครื่องมือชนิดนี้จะเติบโต เพราะเทคโนโลยีมีการเปลี่ยนแปลงอย่างมากในช่วงปี 2537 ส่งผลให้ประสิทธิภาพการรักษาดีขึ้น ช่วยเพิ่มคุณภาพชีวิตให้แก่ผู้ป่วยโรคมะเร็ง

     

    ธุรกิจเงินทุนสูง
    การจำหน่ายเครื่องไม้เครื่องมือทางการแพทย์มีราคาสูง การลงทุนจึงต้องสูงตามไปด้วย เพราะต้องซื้อเครื่องมาก่อน เพื่อมาติดตั้งให้ลูกค้าแล้วจึงเก็บเงินได้ เงินทุนจึงเป็นเรื่องที่สำคัญมาก

    เมื่อเริ่มตั้งบริษัทด้วยทุนจดทะเบียน 1 ล้านบาท สมพงษ์ และ วรวิทย์ สีลภูสิทธิ์ รองประธานเจ้าหน้าที่บริหารด้านการเงินและทรัพยากรมนุษย์ บริษัท บิสซิเนสอะไลเม้นท์ จำกัด (มหาชน) (BIZ) 2 หุ้นส่วนใหญ่ ลงเงินคนละครึ่ง ดังนั้นการจะขายเครื่องมือราคา 40-50 ล้านบาท จึงต้องไปเจรจากับธนาคาร เพื่อขอกู้เงินมาใช้ทำธุรกิจ

    “เราก็ไปคุยกับแบงก์เอาสัญญาไปให้เขาดู เพราะสัญญานี้เป็นสัญญากับภาครัฐ เราก็ให้เขามั่นใจว่าเขาจะได้รับเงินก็เอาสิทธิในการรับเงินไปให้เขา แล้วไปกู้ เอาบ้านไปจำนอง เอาตัวเราไปค้ำประกัน แต่เราเพิ่งก่อตั้งเขาก็ยังไม่ค่อยมีความมั่นใจ เขาคงดูเราส่งมอบงานได้ไหม เก็บเงินได้หรือไม่ เรามีสัญญาไม่พอต้องเอาบ้านที่อยู่มาจำนอง ไปหาเงินกู้จากพวกญาติบางส่วน

    “ผมอาจจะโชคดี ปีแรกอาจจะเหนื่อยหน่อยต้องไปขอกู้เงินญาติบ้าง ธนาคารบ้าง และลูกค้าบางรายก็ช่วยผ่อนคลายเรื่องการชำระเงินให้เงินเราเร็วขึ้น อาจจะเป็นโชคดีที่เจอลูกค้าดีๆ ด้วย และโชคดีอีกอย่างที่ตั้งแต่ตั้งมาหนี้สูญเราไม่มี เพราะคู่ค้าเรามีแต่โรงพยาบาลใหญ่ๆ” สมพงษ์ กล่าว


    การนำบริษัทเข้าจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ mai จึงเป็นการลดปัญหาด้านเงินลงทุน เนื่องจาก BIZ เป็นธุรกิจที่ต้องใช้เงินลงทุนเป็นช่วงเวลาสูง

    “สมมติมีโครงการสัก 400 ล้านต้องใช้เงินทุนเท่าไร และพวกนี้ไม่ใช่ว่าขายวันนี้อีก 30 วันเก็บเงินได้ เราขายวันนี้แล้วก็ยังต้องมีช่วงเวลาติดตั้ง ทำโน่นทำนี่ เร็วสุดเก็บเงินได้ประมาณ 6 เดือน นั่นหมายถึงว่าเงินจะต้องจมไปประมาณ 7 เดือน มีบางปีเราไปดูบันทึก จ่ายเฉพาะดอกเบี้ยเกือบ 20 ล้านเพราะกว่าจะเก็บเงินได้ และดอกเบี้ยก็ค่อนข้างสูง ถ้าเราลดภาระนี้ได้ การระดมทุนทำให้เรามีเงินก้อนหนึ่งมาเป็นเงินทุนหมุนเวียน นั่นทำให้ลดต้นทุนทางการเงินได้ ทำให้เพิ่มกำไรได้มากขึ้น และเมื่อเข้าสู่ตลาด การเจรจากับแบงก์เรื่องดอกเบี้ยก็พูดคุยได้ง่ายกว่า เมื่อเทียบกับตอนยังไม่ได้จดทะเบียน และอาจทำให้ความฝันของบริษัทเป็นจริงเร็วขึ้น”

     

    ผู้เชี่ยวชาญ
    หลายคนอาจจะมอง BIZ เป็นบริษัทเทรดดิงบริษัทหนึ่ง แต่สิ่งที่ BIZ ขายเป็นเครื่องมือทางการแพทย์ซึ่งมีความซับซ้อน ต้องใช้ห้องที่ออกแบบพิเศษและติดตั้งเครื่องเพื่อป้องกันรังสีไม่ให้เกิดอันตรายกับผู้อื่นในขณะที่ทำประโยชน์ให้ผู้ป่วย

    สมพงษ์เล่าว่า “สิ่งที่เราทำก็คือทำเป็น Service Provider ทางด้านนี้ สิ่งที่เราให้ลูกค้าคือ ให้คำแนะนำช่วยเหลือในการออกแบบห้องให้เกิดความปลอดภัยมากที่สุด และเราก็ให้ความช่วยเหลือจัดหาอุปกรณ์ทุกสิ่งทุกอย่าง เป็น one stop service เพราะเรามองเห็นว่าลูกค้าบางรายเขามีปัญหาตั้งแต่ห้อง เขาต้องทำห้องก่อสร้างก็บริษัทหนึ่ง เครื่องก็บริษัทหนึ่ง ก็อาจจะเกิดปัญหาว่าไม่เข้ากัน คือเดี๋ยวจะโทษกันไปกันมา เราก็มองดูแม้แต่การก่อสร้างปรับปรุงห้องเราก็รับผิดชอบ นั่นคือสิ่งที่เราเริ่มปรับกลยุทธ์เป็น Solution Provider ทางด้านรังสีรักษา เราปรับกลยุทธ์ให้แตกต่าง ใครจะทำด้านนี้ต้องคิดถึงเรา เข้ามาปรึกษา เครื่องต้องสามารถใช้งานได้จริง นั่นคือสิ่งที่เราวางกลยุทธ์ในการทำธุรกิจ ปัจจุบันเราก็วางตัวเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านนี้ ดังนั้นไม่ว่าเขาจะมีห้องอยู่เดิมหรือไม่มี เราก็สามารถให้คำปรึกษารวมถึงเรื่องการก่อสร้าง เราไม่มีบริษัทก่อสร้างเองแต่เรามีผู้รับเหมาที่สามารถไว้ใจได้และสามารถร่วมมือ เราทำหน้าที่ตรวจสอบการทำงานของเขาเพื่อให้มั่นใจได้ว่าสิ่งที่ส่งมอบถูกต้องเป็นไปตามมาตรฐาน”

    เขาให้ข้อมูลต่อว่า ในประเทศไทยลักษณะการซื้อแบบ Solution Provider เป็นที่นิยม เนื่องจากบริษัทสามารถสรรหาอุปกรณ์ที่สามารถทำงานได้ทันที กลายเป็นจุดเด่นที่ BIZ นำเสนอให้แก่ลูกค้า

    สินค้าไฮเทค
    สมพงษ์เพิ่มเติมข้อมูลเรื่องเครื่องมือที่ BIZ จำหน่ายโดยย้อนอดีตวิธีการรักษาโรคมะเร็งด้วยรังสีที่มีมานานแล้ว คือการใช้แร่ธรรมชาติในการรักษา หรือที่รู้จักกันคือแร่โคบอลต์ แต่โคบอลต์มีปัญหาคือเมื่อพลังงานในก้อนแร่ลดลงจนถึงจุดหนึ่งจะใช้ไม่ได้ ต้องนำก้อนแร่ไปเก็บฝังเป็นกากกัมมันตรังสี ซึ่งเป็นเรื่องที่ทุกฝ่ายให้ความใส่ใจค่อนข้างมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากมีเหตุการณ์คนไปขโมยแร่และเกิดการรั่วไหลส่งผลให้เสียชีวิต

    จุดเด่นของเครื่องรุ่นใหม่คือ หากไม่มีกระแสไฟฟ้าเข้าไปในเครื่องก็จะไม่มีรังสีออกมา เป็นการทำงานคล้ายกันกับหลอดเอกซ์เรย์ที่ยิงด้วยพลังงานรังสีสูง และไม่มีกากกัมมันตรังสีให้ต้องกำจัด เมื่อเลิกใช้งานสามารถทิ้งได้เช่นเดียวกับเครื่องจักรอื่นๆ

    และการพัฒนาของเครื่องรุ่นใหม่ๆ ทำให้รังสีที่ได้มีอำนาจทะลุทะลวงได้ดีกว่า เมื่อรวมกับเครื่องมือที่ใช้ประกอบทำให้การรักษามีความแม่นยำมากขึ้น ช่วยเพิ่มประสิทธิภาพในการรักษาให้ดียิ่งขึ้น

    “เราใช้คอมพิวเตอร์ควบคุมวางแผน ต่างๆ ทำให้การรักษามีประสิทธิภาพมากขึ้น โดยเฉพาะเครื่องคอมพิวเตอร์วางแผนการรักษา เพราะการรักษามีองค์ประกอบมากมาย คอมพิวเตอร์วางแผนการรักษา คือเอาภาพที่เราซีทีสแกนมาวาง ว่าเราควรจะให้รังสีตรงไหนอย่างไรเพื่อที่จะได้ผลดีที่สุด และไม่ทำลายเนื้อเยื่อข้างเคียง ทุกอย่างที่เกี่ยวข้องเรามีหมด ไม่ใช่แค่มีเครื่องแล้วรักษาได้ การรักษาที่จะมีประสิทธิภาพที่ดีที่สุดคุณจะต้องมีอุปกรณ์ประกอบ” สมพงษ์อธิบาย

     

    ความเชื่อผิดๆ เกี่ยวกับรังสี
    สมพงษ์ เล่าให้ฟังว่า ในอดีตหลายคนอาจจะเคยได้ยินกันมาว่าผู้ป่วยมะเร็งไปฉายรังสีหมายความว่าคนป่วยกำลังจะเสียชีวิต ซึ่งเป็นความเชื่อที่ผิด “ในอดีตที่เป็นอย่างนั้นเพราะคนที่มาพบก้อนมะเร็งมักจะเป็นมะเร็งระยะที่ 4 คือเป็นระยะสุดท้ายแล้ว ในอดีตทางการแพทย์การวินิจฉัยโรคมะเร็งยังไม่พัฒนา รู้อีกทีคือมีอาการแล้ว เป็นระดับ 4 แล้ว เกินเยียวยาเกือบทั้งหมด พอมาฉายแสงก็ช่วยทำให้ก้อนยุบ เพราะก้อนถูกทำลาย เราเคยทำงานด้านนี้ ผู้ป่วยก็ดีใจแต่เราก็รู้อยู่แล้วว่าอีกไม่นานเพราะโรคอยู่ในระยะที่เกินไปแล้ว คนก็บอกว่ามาฉายแสงแล้วตาย จะไม่ตายได้อย่างไร เพราะระยะโรคไปถึงขั้นนั้นแล้ว เราฉายแสงให้เขาเพื่อให้เขามีคุณภาพชีวิตที่เหลืออยู่ดีขึ้น ดังนั้นการรักษาโรคทุกโรคมีสองอย่าง คือหนึ่งทำให้หาย สองทำแค่บรรเทาอาการ”

    “ปัจจุบันเนื่องจากการแพทย์ในการวินิจฉัยพบได้เร็วขึ้น อยู่ขั้น 1-2 หรือ 3 ก็ตาม การรักษามีโอกาสหายเพิ่มมากขึ้น ทุกโรคเหมือนกันหมด ไม่จำกัดแค่โรคมะเร็ง เพียงแต่โรคมะเร็งพัฒนาการของโรค การเป็นโรคเร็วกว่าโรคอื่น อย่างวินิจฉัยวันนี้เป็นระดับ 1 ภายในเดือนเดียวอาจจะเป็น 2 หรือ 3 เลยก็ได้ ดังนั้นเมื่อวินิจฉัยว่าเป็นแล้วการรักษาจึงต้องเป็นไปอย่างเร่งด่วน ไม่ใช่ปล่อยไว้ได้ ยิ่งปล่อยไว้นานมากขึ้นโอกาสที่จะเป็นสเตจหลังๆ ก็มีมากขึ้น” สมพงษ์อธิบาย

    ปัจจุบันในประเทศไทยมีการใช้รังสีรักษาประมาณ 50-60 เปอร์เซ็นต์ของผู้ป่วยมะเร็ง เนื่องจากเครื่องมือมีประ-สิทธิภาพดีขึ้น รองลงมาคือการใช้คีโมและผ่าตัด ขึ้นกับอวัยวะที่เป็น เพราะมะเร็งบางอย่างไม่ไวต่อแสงทำให้การฉายรังสีไม่เกิดประโยชน์

     

    ความท้าทายของ BIZ
    สำหรับความท้าทายในการดำเนินงานของ BIZ ต่อไป สมพงษ์ บอกว่า สิ่งที่ยังคงต้องทำต่อเนื่องคือการเพิ่มยอดขายและสร้างความยั่งยืนทางรายได้ให้แก่บริษัท ซึ่งหมายถึงการมองหาธุรกิจเพิ่มเติมที่กำลังศึกษาแนวทางอยู่ ว่าจะมีอะไรที่เหมาะสมกับอนาคต โดยยังคงให้ความสนใจกับธุรกิจด้านการแพทย์ และสิ่งที่มองคือแนวโน้มสังคมผู้สูงอายุที่กำลังจะเกิดขึ้นในประเทศไทย เพราะไม่ว่าเศรษฐกิจจะเป็นอย่างไรเรื่องสุขภาพก็เป็นเรื่องที่ทุกคนให้ความใส่ใจดูแล

    สมพงษ์ปิดท้ายด้วยการตอกย้ำเรื่องการสื่อสารว่าเป็นความท้าทายที่ยังต้องดำเนินการ “การให้คนรู้ ก็เป็นการสร้างตลาดทางอ้อม เมื่อเขารู้ก็ไปถามโรง-พยาบาล ทำให้เขารู้ว่ามีทางเลือก ว่าสามารถมีคุณภาพชีวิตดีขึ้น การทำให้เป็นที่รู้จักของโรงพยาบาลใหม่ๆ ผมเชื่อว่าหมอทุกคนมีจรรยาบรรณ ถ้ารู้ว่าเป็นทางเลือกที่ดีและดีต่อชีวิตคนเขาก็อยากให้ ถ้าผู้ป่วยเรียกร้องหมอเรียกร้องก็จะทำให้ธุรกิจเติบโตได้ดี และเหนือสิ่งอื่นใด ผู้ป่วยควรได้สิ่งที่เขาควรได้ ก็เป็นความท้าทาย ในการสื่อสารที่ต้องวางแผนให้รัดกุม ไม่ให้ถูกโจมตี ว่ากำลังไปชี้นำหรือทำให้คนเข้าใจผิด”